nowości w bibliotece

08.2019

MAGNOLIA

autor: ANDERSON PAUL THOMAS

autor adaptacji: HERBUT ANKA, SKONIECZNY KRZYSZTOF

rodzaj utworu: inne

klasyfikacja gatunkowa: INNE, SCENARIUSZ

łączna obsada: 11

liczba ról męskich: 8

liczba ról żeńskich: 3

liczba stron: 64 s. ;

odbiorcy: Dorośli.

sygnatura: 13037

Dramat jest adaptacją scenariusza Magnolii, filmu z 1999 roku, wyreżyserowanego przez Paula Thomasa Andersona. To wielowątkowa historia pogubionych ludzi, którzy próbują nawiązać lub odbudować bliskie relacje. Klaudia jest dziewczyną, która wciąż ucieka od siebie, pokiereszowaną niejasną relacją z ojcem. Uprawa przygodny seks z Miłoszem Kukułką. Szczepan Jaszczur jest ojcem Klaudii i prezenterem telewizyjnym. Miłosz i Szczepan spotkają się pewnego dnia dwa razy: rano, kiedy ojciec Klaudii przychodzi do jej mieszkania, by powiedzieć jej, że umiera i pogodzić się z nią, oraz wieczorem: kiedy dostaje udaru przed telewizyjnymi kamerami. Prowadzi wówczas finał dziecięcego turnieju talentów, w którym występuje Staś, nadzwyczajny syn Miłosza Kukułki. W mieszkaniu Klaudii pojawia się też January, policjant, ale i zwyczajny chłopak, który pokonuje wrodzoną nieśmiałość i zaprasza Klaudię na randkę. Równolegle, poznajemy historię umierającego Nestora Lwa Kroka, który poszukuje syna Jacusia. Dawno temu, Lew stchórzył i opuścił swą umierającą na raka żonę i jedenastoletnie wówczas dziecko. Dzisiaj czule opiekuje się nim Linda. Jej oddanie podszyte jest wyrzutami sumienia, bo nie zawsze była wierną towarzyszką życia. Wokół nich krąży ekspresyjny Kot Kocur Kotkowski, mistrz treningu interpersonalnego, który uczy mężczyzn, w jaki sposób zdobywać kobiety. Kotem zafascynowany jest Donat, niegdysiejsza gwiazda dziecięcego programu telewizyjnego. Wszyscy starają się udawać przed pozostałymi, że są silnymi osobowościami, kontrolującymi swoje życie. Takie postawy jedynie krzywdzą najbliższych im ludzi i oddalają od siebie rodziców i dzieci, kochanków. Adaptacja Anki Herbut i Krzysztofa Skoniecznego zamyka świat przedstawiony klamrą ułudy i sztuczności. Aktorzy, ubrani w kostiumy żabek, zanim wcielą się w postaci dramatu, wykonują spektakularne choreograficzne układy. Figura żab jako bezbronnych i odrażających zarazem zwierząt, które dzieci często łapią w zabawach podwórkowych, oddaje charakter każdej z osób dramatu. Są bezbronne wobec przemocy, odstręczające w swej powierzchowności, ale jednocześnie ta brzydota chroni ich przed atakiem.